ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΤΟΥ 1ου ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΠΙΕΡΙΑΣ (12 – 6 – 1986)

Κυρίες, Κύριοι

Δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να φτάσει στο συμπερασμό ότι ένα εκπαιδευτικό σύστημα, για να λειτουργήσει αποτελεσματικά. έχει ανάγκη από πολλούς και διάφορους παράγοντες.
Εκείνος, ωστόσο, ο παράγοντας, με τον οποίο στο σχολείο στέκεται ή πέφτει, είναι ο εκπαιδευτικός, ο δάσκαλος, αυτός που ζωογονεί ή νεκρώνει το σχολείο.
Ένας λόγος περισσότερος σήμερα, που ζούμε σε μια εποχή με γρήγορες και βαθιές αλλαγές στην τεχνολογία και στις γνώσεις, ο δάσκαλος δεν μπορεί να αρκεστεί στη διδασκαλία των νέων γνώσεων, αλλά πρέπει να προετοιμάσει το νέο άνθρωπο, όχι μόνο ή όχι τόσο για το σήμερα, αλλά για το αύριο, για το μέλλον.
Και να τον προετοιμάσει σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, να τον οπλίσει με γνώση, με κρίση και με χαρακτήρα, ώστε ο κάθε νέος άνθρωπος όχι μόνο να μπορεί να φανεί χρήσιμος στον εαυτό του και στην κοινωνία αλλά και να τιθασεύει τις δυνάμεις που απελευθερώνει η τεχνολογία και να αποφεύγει τα αδιέξοδα, που το απειλητικό τους πρόσωπα αντικρίσαμε τον τελευταίο καιρό.
Γι' αυτό, αν για όλους σήμερα είναι αίτημα η διαρκής εκπαίδευση, για τον εκπαιδευτικό είναι μια συνθήκη εκ των ων ουκ άνευ: Το έργο του εκπαιδευτικού συνδέεται όχι μόνο με υψηλή κοινωνική ευθύνη απέναντι στο σύνολο, αλλά και κυρίως απέναντι στο παιδί, για το καλό του οποίου βρίσκεται κάθε εκπαιδευτικός στο σχολείο. Άλλωστε, το σχολείο δεν μπορεί να αποτελεί μόνο ένα χώρο όπου το παιδί μαθαίνει, αλλά είναι ένας χώρος όπου το παιδί ζει και βιώνει.

Σε μια τέτοια αντίληψη δεν μπορεί να ανταποκριθεί ένας εκπαιδευτικός, που θεωρεί ότι μια και σπούδασε κάποτε, είναι σε θέση πια και πάντα να εκτελέσει το έργο του πλάνη πιο μεγάλη από μια τέτοια άποψη δεν θα μπορούσα να σκεφθώ.
Στον τομέα αυτό έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες τα τελευταία χρόνια από την Πολιτεία, προσπάθειες που γνωρίζετε εσείς καλύτερα από μένα. Πάντως, δεν είναι δυνατό να περιμένουμε όλες τις λύσεις από τους άλλους. Σήμερα ο καθένας μας, αλλά ο εκπαιδευτικός περισσότερο ίσως απ' όλους τους άλλους, πρέπει να επαναλάβει τα λόγια του Τζων Κένεντι: “Μη ρωτάς μόνο τι μπορεί να κάνει η Πατρίδα για σένα, ρώτα τι μπορείς να κάνεις εσύ για την Πατρίδα”.

Κυρίες και κύριοι

Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι ο δάσκαλος γεννιέται, ότι ο δάσκαλος δεν γίνεται, ούτε πιστεύω, βέβαια, ότι δάσκαλος καλός είναι αυτός που έμαθε καλά διδακτική. Δάσκαλος σωστός, κατά τη γνώμη μου, είναι εκείνος που ξέρει ότι βρίσκεται στο σχολείο για το παιδί, του οποίου σέβεται την αυτονομία και την προσωπικότητα, και εκείνος που, ενώ δεν αισθάνεται ότι είναι υπηρέτης της Κοινωνίας, έχει συνείδηση της κοινωνικής του ευθύνης. Ένας τέτοιος δάσκαλος, που είναι ανοιχτός στην Κοινωνία, στις νέες ιδέες, τις οποίες δοκιμάζει και κρίνει πριν εφαρμόσει, είναι έτοιμος να διαγνώσει τις νέες καταστάσεις και τέλος είναι πρόθυμος να τις αφομοιώσει δημιουργικά.
Ένας τέτοιος εκπαιδευτικός αναρωτιέται, ψάχνει, αμφιβάλλει γι’ αυτό που κάνει, ανταλλάσσει απόψεις με τους συναδέλφους του, συζητά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μαζί τους, επιδιώκει συναντήσεις σαν τη σημερινή.

Επειδή τη σημερινή σας συνάντηση - συγκέντρωση την αντιλαμβάνομαι σαν ένα ερέθισμα στην κατεύθυνση που σας έχω περιγράψει, γι' αυτό την χαιρετίζω με εμπιστοσύνη και εύχομαι να έχει και συνέχεια.


: : . . . Επιστροφή στην Προηγούμενη Σελίδα . . . : :