Ήταν τότε που . . .

Τα Γραφώ αυτά που είδα και ένιωσα στη διάρκεια της κατάληψης. Με λόγια απλά όπως τα νοιώθω. Δεν μετάνιωσα για ό,τι έκανα και ούτε πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο.

Γιατί όταν φτάσεις σε αδιέξοδο λίγες είναι οι επιλογές σου.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, οι μαθητές ζουν ακόμα τις στιγμές εκείνες. Δεν μπορούν και δεν θέλουν να ξεχάσουν.

Αφιερωμένο σε όλους όσους πραγματικά αγωνίστηκαν για μια καλύτερη, αναβαθμισμένη παιδεία.

Ευχαριστώ για τη βοήθεια και την υποστήριξη τους γονείς μου, τον Αλέξη Κ., την Πένυ Χ., την Αλεξια Τ., την Πέππη Α., την Ράνια Φ., την Νίκη Χ., την Μαρία Σ., την Τούλα Τ., την Λίτσα Τ. και την Ευαγγελία Τ.

Επίσης ευχαριστώ τον Γιάννη Δράκο και τους συνεργάτες του για την πολύτιμη βοήθεια τους.

Μια μέρα θα το γράψει η ιστορία
που γίναν καταλήψεις στα σχολεία
που οι μαθητές το δίκιο τους ζητούσαν
Μια παιδεία που θα την αγαπούσαν.
Λίγο ακόμα ρε παιδιά.
κι όλα θα παν καλά